Mijn laptop start op. Ik wil mijn vriendin voor haar verjaardag haar favoriete schoenen cadeau doen, die helaas in de winkel uitverkocht zijn. Gelukkig weet ik uit mijn hoofd waar het browserconsymbool zich bevindt. Ik hoef er alleen maar met de muisaanwijzer op te wijzen.Maar waar is die eigenlijk? Ik beweeg de muis en zie daar: aan de rechterrand van het scherm beweegt er iets. Een dikke, vette, gele muisaanwijzer. Maar zodra ik ernaar kijk, is hij verdwenen. Vreemd? Nee, eigenlijk niet, want midden in mijn gezichtsveld zit een gat, een blinde vlek. Dus weer een beetje met de muis wiebelen en lichtjes langs de gele contouren van de muisaanwijzer gluren. Goed richten en langzaam komt hij in de buurt van het browsersymbool. Bij de derde poging lukt het dan ook met een goed getimede dubbelklik. De eerste hindernis is genomen. Het internet is bereikt. Dit drama herhaalt zich vanaf nu bij elke volgende muisklik, daarom ga ik er nu niet verder op in.
Oké, de zoekbalk van de browser is makkelijk te vinden. Model en schoenmaat invoeren en daar gaan we. Er zijn genoeg aanbiedingen, dus ik bekijk er een paar. Met Ctrl en het muiswiel zoom ik in. Daarbij kruip ik met mijn gezicht letterlijk in het scherm . Van buitenaf gezien lijk ik op de klokkenluider van de Notre Dame, dus het is slechts een kwestie van tijd voordat mijn rug zich laat horen, want ik blijf in deze houding zitten totdat mijn taak is volbracht. Ik zie foto’s, prijzen en links naar websites. Er zijn in ieder geval schoenen te zien. Het model klopt ook, denk ik, alleen wat de kleur betreft moet ik even op goed vertrouwen afgaan. Het zou zwart-wit kunnen zijn, of een andere combinatie van een donkere en een lichte kleur. Ik kan ze niet precies onderscheiden. Welke winkel de schoen precies aanbiedt, weet ik ook niet. De blauwe kleur van de link vormt gewoon geen goed contrast met de lichte achtergrond.
De prijzen zijn in ieder geval goed te zien, dus ik kies gewoon voor de goedkoopste prijs. Als ik dan de website bekijk, krijg ik het gevoel dat sommigen misschien gewoon niet willen dat iedereen alles kan lezen. De achtergrond is deels wit, wat natuurlijk standaard is. Maar er is ook grijs en beige, met fijne grijze of misschien zelfs zwarte letters in een geschatte lettergrootte van 10. Ik moet de zoom zo instellen dat er nog maar twee of drie woorden op het scherm passen, zodat ik überhaupt iets kan onderscheiden. Het heeft iets weg van een zoek-en-vind-spel, terwijl ik over het scherm dwaal om alle opties en informatie te zien.
Na ruim een kwartier heb ik de hele pagina dan grondig bekeken en hopelijk alles goed ingesteld. Dus hup, in het winkelmandje ermee. Dat is trouwens heel makkelijk te vinden: groot en zwart te midden van de rest van de lichte achtergrond. Het winkelmandje zelf staat gelukkig altijd rechtsboven, anders zou het eeuwige zoeken weer beginnen. Mijn nek is daar echt blij mee. Het invullen van de bestelgegevens is op zich geen probleem, omdat met de tab-toets het veld dat op dat moment moet worden ingevuld altijd wordt gecentreerd.
Er is vaak nog één laatste, helaas erg grote hindernis. De captcha, die moet uitzoeken of ik een robot ben. Ik dacht altijd dat ik van vlees en bloed was, maar toch struikel ik keer op keer over die onleesbare cijfers en letters. Als het na de twintigste poging nog steeds niet lukt, ga ik misschien iemand om hulp vragen. Maar toen is het me eindelijk gelukt. Nu ga ik eerst maar eens fysiotherapie voor mijn nek en rug laten voorschrijven.
